-من شرمنده ی همه ی دوستایی که در نبودم نگرانم میشن هستم. خب من اینجوری ام دیگه نمیدونم چرا همچین یه هویی از همه فاصله میگیرم از جمع دوستام از اینا از اونا بعد میرم یه جایی به اسم لاک خودم بعد انقدر تو لاک خودم میمونم تا یا خود به خود خوب میشم یا یه چیزی یا یه کسی میاد و منو به هزارویک ترفند از تو لاک خودم بیرون میکشه و دوباره پرتم میکنه وسط روزمرگی.

--یه چی شنیدم از سپید در مورد یه بیماری به اسم مانیک. ماتیک نه ها مانیک. سرچیدم نشونه هاشو دیدم ای ددم وای انگاری مانیک دارمو خودم خبر ندارم! والا آخه نوشته بود: خیلی زیاده برید بخونین  حالا که خوندی لازمه که بگم اونقدراهم نه...خوبم بابا

---شانسه ما داریم؟ یادمه آخرین باری که از یه نفر خوشم اومد و حس کردم میتونه شریک خوبی واسه ادامه ی زندگیم باشه مانعی که سر راهمون بود زیادی مذهبی بودنش بود و همین موضوع باعث جداییمون شد و حالا بعد از مدت ها دوباره من از یکی خوشم اومد و تو اولین ملاقات فهمیدم طرف کاملا ل.ام.ذ.ه.ب.ه یک دقیقه سکوت!

----مهمون داریم. الان که نه فردا. خب به منچه که تهران تعطیله. من چه میدونم م.ت.ع.ه.د و غیره یعنی چی. حالا چون اونا میان تهران اینا باید بیان مشهد؟ این درسته؟ انصافه؟ اصلا عدالت که میگن همینه؟ مهمون نفسه ولی فک کنم تو چند روز آینده دچار خفگی بشم! اگه باز یه مدت نبودم دیگه دیگه...