آموختم از همان کودکی های معصومانه ام از همان زمان دل کندن و بریدن و رفتن را یادگرفتم. کلاس اول بودم که از تهران رفتیم...رفتیم و تا این سالها برنگشتیم.. نشد دست سرنوشت درآخر مارا به اینجا کشاند.آن اوایل کمی برایم سخت بود مدرسه ام که عوض میشد دلم برای دوستانم تنگ میشد گریه میکردم گاهی. اما عادت میکردم باز هم دوستانی جدید و مدرسه ای. راهنمایی که بودم وابستگی شدیدی به دوستانم داشتم وقتی از آنها دور شدم تا مدتی نامه نگاری میکردیم و گهگاهی تلفن میزدیم. این تنها راه ارتباطمان بود.هفته ها چشم انتظار رسیدن نامه شان بودم. چه ذوقی میکردم وقتی میرسید.دبیرستان دیگر این جدایی ها برایم عادی شده بود. دانشگاه قبول شدم و رفتم به سرزمین آفتاب...یزد.بهترین دوستان زندگی ام را آنجا یافتم و با اینکه هرکداممان از شهر دیگری بودیم ارتباطمان را قطع نکردیم تا به امروز.ولی دوریم.گاهی اس ام اسی میدهیم.اگر گذرمان به شهر همدیگر برسد دیداری هم تازه میکنیم.دوره ی لیسانسم را اصفهان گذراندم. آنجا شهر من شد...شهر من بود...نفهمیدم باعثش که بود اما تقدیر مارا به اینجا کشاند. تنهایی را با تمام وجودم حس کردم از لحظه ای که قدم به این شهر گذاشتم. نه اینکه نخواهم یا مشکلی در برقرای ارتباط داشته باشم نه آدم های اینجا سردند.هرچه تلاش کردم سودی نداشت.خلق و خوی خاصی دارند که حوصله ی بازگو کردنش را ندارم. و این روزها چقدر تنهام...شاید تاوان اشتباهم را پس میدهم نمیدانم...

لحظه ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت:آخ! نمیتوانم جلوی اشکم را بگیرم.

شازده کوچولو گفت:تقصیر خودت است.من که بدت را نمیخواستم خودت خواستی اهلی ات کنم.

.

.

.

روباه گفت: آدم ها این حقیقت را فراموش کرده اند اما تو نباید فراموشش کنی..تو تا زنده ای نسبت به آنی که اهلی کرده ای مسئولی...

 

 اگر حوصله کردید به ادامه ی مطلب سری برنید

 

برچسب‌ها: به تلخی اسپرسو
ادامـه مطلــب

+ بــاران
سه شنبه 5 اردیبهشت1391 .::. 11 بعد از ظهر